Προμηθευτές

Search

Η εξέλιξη της συγγραφικής αυτοσυνειδησίας στην κρητική λογοτεχνία της ακμής

Μιχαήλ Πασχάλης

Περισσότερες πληροφορίες


3,00 € με ΦΠΑ

Online only

Μέχρι την εποχή του Κρητικού Πολέμου (1645-1669), τα έργα της κρητικής λογοτεχνίας της ακμής παρέμειναν έξω από τον ορίζοντα της σύγχρονης και πρόσφατης ιστορίας της Κρήτης, δηλαδή έξω από τα γεγονότα που αφορούσαν στην πόλη και το νησί όπου γεννήθηκαν και δημιούργησαν οι συγγραφείς, σε αντίθεση με την ιταλόγλωσση ποίηση  της ίδιας εποχής, αυτήν δηλαδή την οποία παρήγαγε η βενετοκρητική ελίτ της Ακαδημίας του Χάνδακα, η οποία λειτουργούσε εντός του ιστορικού χρόνου. Οι αφιερώσεις της ελληνόγλωσσης είτε δεν είναι χρονολογημένες — σε αντίθεση με την ιταλική πρακτική — και εσωτερικά εμφανίζουν υπερχρονικά χαρακτηριστικά, είτε απουσιάζουν εντελώς· όπως άλλωστε απουσιάζουν και τα παρακείμενα που θα τοποθετούσαν τα έργα μέσα σε ένα συγκεκριμένο ιστορικοχρονικό πλαίσιο.  Τα πράγματα θα αρχίσουν να αλλάζουν, όταν ο πόλεμος και τελικά η άλωση της Κρήτης κλονίσουν και αργότερα ανατρέψουν τις υφιστάμενες συμβάσεις. Ο πόλεμος θα δώσει τέλος στην ιδανική υπερχρονικότητα  και θα αφυπνίσει τον συγγραφέα στην ύπαρξη ενός πραγματικού κόσμου. Από την άλλη πλευρά όμως, ακριβώς επειδή η αφύπνιση της συγγραφικής αυτοσυνειδησίας γίνεται με βίαιο τρόπο και δεν οφείλεται σε εσωτερική εξέλιξη και ωρίμανση, όπως δηλαδή συνέβη στην Ιταλία, τα νεότερα στοιχεία εμφανίζουν χαρακτηριστικά που είναι ετεροκαθοριζόμενα, δηλαδή επηρεάζονται από την αιφνίδια μετάβαση στην ιστορική πραγματικότητα, και περιστασιακά, εξαρτώμενα δηλαδή από τους συγγραφείς και την παιδεία τους. Το μελέτημα παρουσιάζει ένα σχήμα για τη συγγραφική αυτοσυνειδησία στην κρητική λογοτεχνία της ακμής που ξεκινάει με τον Γεώργιο Χορτάτση, εξελίσσεται στον Ιωάννη Ανδρέα Τρώιλο και τον Μάρκο Αντώνιο Φόσκολο, και καταλήγει στα έργα του Μαρίνου Τζάνε Μπουνιαλή